Yapay zekâ çağında insan kavrayışının değeri, bizzat insanların başlattığı ve sorumluluğunu taşıdığı fikirlerle ortaya çıkar; makineler üretir, neyin korunmaya değer olduğuna insanlar karar verir.

Yapay zekâ bir makinedir ve bir makinenin kontrolü insan ellerinde kalmalıdır; bu kontrolü bütünüyle devretmek, sonuçları kapıya dayandığında geri alamayacağımız bir teslimiyettir.

Bütünüyle devredilmiş kontrolün yol açtığı yıkımlar varsayımsal değildir; kendi sensörlerine, onları okuyan insandan daha fazla güvenen her sistemin öngörülebilir çöküşleridir.

Milyonlarca yıllık biyolojik evrimle işlenmiş insan operatör; sonuçları, utancı ve geri döndürülemeyecek bir kararın ağırlığını kavrayabilen bu gezegendeki tek sensör dizisini taşır.

Mesele insanı döngünün dışına çıkarmak değil; döngünün hata yapma ihtimalinin bulunduğu, bir makinenin özgüveninin güvenilmeye en az layık olduğu kontrol noktalarına insanı tam isabetle yerleştirmektir.